Ze heetten Rob en Vera. Schoon genoeg hadden ze van de frisse zomers en de donkere winterdagen.
Rob kon vroegtijdig met pensioen, zijn marketingbedrijf had hij goed verkocht.
Vera had altijd voor de kinderen gezorgd, en met goed resultaat.
Hun koningspaar was knap, muzikaal, intelligent en puberend op het moment van verhuizing.
Zelf leken ze ook te puberen. Het kwam door die Franse zon met de strakblauwe luchten. Ze roken de vrijheid al. Zij zou de villa decoreren en hij zou eindelijk dat boek schrijven.
De makelaarster had toevallig een vriendin met een Nederlandse echtgenoot in haar vriendengroep. De introductie volgde snel. In no time hadden ze er vijftien vrienden bij. Voornamelijk stellen. Ze stonden open voor nieuwelingen, en ook voor de xtc die de Nederlander van het gezelschap sinds kort over de grens smokkelde.
Het beviel goed. De hele groep kwam week na week bij elkaar. De avonden waren lang, er werd gedanst en soms gevoeld.
Vera vond het geweldig, maar Rob had zijn twijfels. Elke week dezelfde mensen, met dezelfde verhalen, en dezelfde drugs? Sleur, vrolijke sleur, maar evengoed sleur.
Het duurde niet lang of irritaties borrelden op. Sommigen hadden te lang gevoeld aan de ‘verkeerde’ persoon. Maar de avondjes gingen door, de spanning hield ze bijeen.
De pubers keken de andere kant op, de ouders vierden feest.
Vreemdgaan was niets voor Rob en Vera. Maar een keer een nieuw iemand erbij? Och, dat kon hun huwelijk toch wel aan?
De enige vrijgezel van het gezelschap heette Laurent, hij was best knap.
Hij mocht Vera nemen. Rob keek toe.
Best geil, dacht hij. Je vrouw genomen zien worden.

Het beviel Vera ook. Heel goed. Zij en Laurent werden verliefd.Het zweet brak hem uit. Hij zag haar helderblauwe ogen, met het vraagteken erin besloten, haarscherp.

Nu zou hij sterven zonder besluit.

Hij dacht de gezagvoerder zwaar te horen ademen voor hij het woord nam. Adrenaline schoot vanuit zijn bovenarmen rechtstreeks naar zijn hartstreek. Als de piloot nerveus was, was het einde zo goed als nabij. ‘Dames en heren, we gaan opnieuw de landing inzetten. Blijft u alstublieft rustig, we hebben er alle vertrouwen in dat we ditmaal…’

Ja, ja, dacht hij en luisterde niet eens meer, vertrouwen, het toverwoord op de vliegtraining.

Zijn vingers waren zo zweterig dat ze van de armleuningen gleden. Hij veegde zijn duim over zijn pink. Klamme boel.

Hoeveel beter zou hij zich voelen als ze hier naast hem zat. Giechelend zou ze, ‘het komt goed,’ zeggen. En hij zou haar geloven. Want hij had haar in al die jaren nog nooit op een leugen kunnen betrappen. Hij voelde haar aanwezigheid. Waarom was het hem nooit eerder opgevallen dat haar aanwezigheid hem licht maakte. Te laat, hij was te laat.

Er was nog een overname in het vooruitzicht, een miljoenendeal te maken, een plan voor een nieuw product. Waarom?

Abrupt zakte het vliegtuig een luchtzak in. Zijn maaginhoud steeg op.

Hij sloot zijn ogen, slikte hardvochtig. Wapperende grijsblonde haren, plukken die haar lippen raakten en nu hij dicht bij haar stond, ook de zijne. Ze stonden op een strand. Op het zand van het land waar haar jeugd gelegen was. Zij wilde terug. Terug naar het eiland. Hij helde naar rechts in zijn stoel terwijl het vliegtuig een scherpe bocht maakte. Het liefst zou hij, oh god, oh god, oh god, roepen, maar schaamde zich bij voorbaat al. Hij wilde niet opvallen. Dat had hij nou eenmaal.

Weer sloot hij zijn ogen, ze stond er nog steeds, achter haar, boven de kustlijn, verscheen de zon. Er kwamen letters uit de zon, twee: een J en een A… Letters die hem verblinden.

De wielen raakten de grond, ze stuiterden driemaal waarna ze in constante tred over het asfalt gleden. Applaus barstte los om hem heen. Hij hoorde zichzelf gillen: ‘Jaa, jaaaaa, jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!’ Zijn buurman gierde om hem, greep uitzinnig van vreugde zijn opgestoken hand. Hij knikte, beefde en snikte. Met zijn andere hand zocht hij haastig zijn telefoon. Twee letters.
Rob keek nog steeds, maar nu boos en verdrietig.
‘Ik denk niet dat je echt van Vera houdt,’ zei Laurent. ‘Dan had je me haar nooit gegeven.’
Robs woede was van het machteloze soort.
‘Het licht is gewoon zo anders in Frankrijk,’ verzuchtte Vera. ‘Dan ziet alles er anders uit. Ook je huwelijk.’
Daar ging het landgoed weer. Een beetje winst met behulp van de bevriende makelaarster. De opbrengst gedeeld. Ze ondertekenden de scheidingspapieren. Rob en Vera.